فیلم کوتاه «هاوار» روایتی است الهامگرفته از یک واقعیت تلخ؛ داستان خانوادهای از حلبچه که پس از بمباران شیمیایی به مرز ایران پناه میآورند و توسط یک خانوادهی ایرانی پذیرایی میشوند. اما این پذیرش، با مرگ تلخ دختر کوچک خانوادهی میزبان همراه میشود. این فیلم، تلاشیست برای بازنمایی تبعات خاموش و ثانویهی جنگ؛ تأثیراتی که نه در میدان نبرد، بلکه در دل خانهها و روابط انسانی رخ میدهند.
میثم محمدی کارگردان و یکی از نویسندگان این اثر در گفتگو با طلوع کرمانشاه اظهار کرد:در «هاوار» خواستم از زاویهای کمتر دیدهشده به مسئله جنگ بپردازم. جنگ تنها در صدای انفجار و گلوله خلاصه نمیشود؛ گاهی یک تصمیم انسانی، مانند پناهدادن به یک خانوادهی بیپناه، میتواند در بستر جنگ به تراژدی بدل شود. هدف من در این فیلم، نه روایت قهرمانانه بود و نه مظلومنمایی، بلکه تنها ترسیم دردِ مشترک انسانهایی بود که جنگ، آنها را از خانه و زندگیشان جدا میکند.
میثم محمدی گفت: فیلم در سال ۱۴۰۴ تولید شد. نویسندگی را با همکاری یگانه بهرامی به انجام رساندم و با همراهی گروهی از بازیگران و عوامل پرتلاش این مسیر را طی کردیم. پریا امیری، یگانه بهرامی، صادق زارعی، عمران فارسی، فریاد رحیمی، هلیا صیاف و ماهک مومنی با جانودل در نقشهای خود درخشیدند. پشت دوربین نیز شیرزاد کریمی (فیلمبردار و عکاس)، عارف رشیدی (صدابردار)، نسترن آقاخانی (برنامهریز)، سعید رحمانآبادی (دستیار کارگردان) و میترا اسدی (فیلمبردار پشتصحنه) همراهان صمیمی و حرفهای من بودند.
وی با تقدیر از کسانی که در ساخت این اثر هنری یاری رساندند افزود: از همه عزیزانی که در این مسیر از ما حمایت کردند، از جمله پوریا جلالی، کامران رضایی، دنیا فتحی، علیرضا اکبری، مینا فراهانی، سینا ولدبیگی و ایوب بلندین، صمیمانه سپاسگزارم.
وی در پایان گفت : «هاوار» تنها یک فیلم نیست؛ صدای فروخوردهی قربانیانیست که نه سلاح به دست داشتند و نه دشمنی در دل، اما تاوان انساندوستی یا تنها بودن در جای اشتباه را پرداختند. امیدوارم این فیلم، هرچند کوتاه، سهم کوچکی در بازتاب دردهایی داشته باشد که سالها نادیده ماندهاند.
دیدگاه