اولین چیزی که در مسیر رسیدن به تالاب خودنمایی میکند، جادهای است که سالهاست در شأن این ظرفیت طبیعی نیست. جادهای که نه ایمنی مطلوب دارد و نه نشانی از یک مسیر گردشگری استاندارد در آن دیده میشود. انگار قرار نیست کسی به این سؤال پاسخ دهد که چگونه یکی از مهمترین ظرفیتهای گردشگری کرمانشاه همچنان از ابتداییترین زیرساخت دسترسی محروم مانده است؟
اما ماجرا به جاده ختم نمیشود!
اطراف تالاب، در بخشهایی که باید چشم گردشگر را نوازش دهد، گاهی با منظرهای مواجه میشویم که بیشتر به حاشیه یک محل دفن زباله شباهت دارد تا یک اثر طبیعی ارزشمند. بطریهای پلاستیکی، ظروف یکبار مصرف، کیسههای رها شده و زبالههایی که در دل طبیعت جا خوش کردهاند.
البته بخشی از تقصیر متوجه گردشگرانی است که هنوز یاد نگرفتهاند طبیعت، سطل زباله نیست. اما آیا همه مسئولیت را میتوان بر گردن مردم انداخت؟
سؤال اینجاست که چرا در اطراف چنین منطقه مهمی، مخازن کافی برای جمعآوری زباله وجود ندارد؟ چرا برنامه منظم پاکسازی دیده نمیشود؟ چرا حفاظت از تنها تالاب مهم استان به حال خود رها شده است؟
تناقض بزرگ هشیلان اما در فصل گرما خودش را بیشتر نشان میدهد.
در روزهای گرم سال، حضور در تالاب در ساعات میانی روز تقریباً غیرممکن است و بیشتر شهروندان ترجیح میدهند عصر یا شب راهی این منطقه شوند؛ زمانی که هوا مطبوعتر و طبیعت دلنشینتر است. اما درست در همین نقطه، مشکل دیگری آغاز میشود.
نه جاده دسترسی روشنایی مناسبی دارد و نه در محدوده تالاب نشانی از زیرساختی دیده میشود که امنیت و آسایش گردشگران را تأمین کند. نتیجه آن است که یکی از معدود تفریحگاههای طبیعی اطراف کرمانشاه، در ساعاتی که بیشترین ظرفیت استفاده را دارد، با چالش ایمنی مواجه است.
واقعیت این است که هشیلان قربانی کمبود اعتبار نیست؛ قربانی کمبود توجه است.
سالهاست از ظرفیتهای گردشگری استان سخن گفته میشود. سالهاست مسئولان از توسعه گردشگری به عنوان راهی برای رونق اقتصادی نام میبرند. اما توسعه گردشگری از پشت تریبونها آغاز نمیشود؛ از جادهای امن، محیطی پاکیزه، روشنایی مناسب و حداقل امکانات رفاهی شروع میشود.
هشیلان امروز بیش از هر زمان دیگری به یک تصمیم مدیریتی نیاز دارد؛ تصمیمی برای نجات یکی از زیباترین داشتههای طبیعی کرمانشاه از چرخه بیتوجهی.
وگرنه تالابی که میتوانست مقصد گردشگران باشد، آرامآرام به مکانی تبدیل خواهد شد که همه از زیباییهایش حرف میزنند، اما کمتر کسی رغبت میکند دوباره به آن بازگردد.
تالاب هشیلان فقط یک جاذبه طبیعی نیست؛ شناسنامه زیستمحیطی کرمانشاه است. تنها تالاب استان، زیستگاهی کمنظیر با حدود ۴۵۰ هکتار وسعت و بیش از ۱۱۰ جزیره کوچک و بزرگ که در دل خود تنوع ارزشمندی از پرندگان مهاجر، آبزیان و گونههای گیاهی را جای داده است. این تالاب سالهاست بهعنوان یکی از مهمترین اکوسیستمهای آبی غرب کشور و یکی از ظرفیتهای ویژه طبیعتگردی کرمانشاه شناخته میشود.
دیدگاه