یکشنبه, ۹ بهمن , ۱۴۰۱ Sunday, 29 January , 2023 ساعت تعداد کل نوشته ها : 18109 تعداد نوشته های امروز : 0×

آخرین خبرها

تیم مجیدی این بار کامبک خورد ارتباط بیش فعالی با ریسک بالاتر اضطراب و افسردگی سامانه ۱۵۷۰؛ پاسخگوی نیازهای مشاوره‌ای دانش‌آموزان برگزاری جلسه شورای امر به معروف و نهی از منکر شهرداری کرمانشاه بهبود “فضای کسب و کار” از اولویت‌های کرمانشاه است ورود سامانه بارشی به کرمانشاه از روز دوشنبه/امروز و فردا جو استان تحت تاثیر موجی کم رطوبت است “سنگ صبور” منتشر شد ۴ پروژه رویایی برای آبشار پیران/ از آسانسور شیشه‌ای تا زیپ‌لاین کلاهبرداران به بهانه پرداخت سود سهام عدالت سر شهروندان کرمانشاهی کلاه گذاشتند “رشیدی اقدم” مدیرکل اقتصاد و دارایی کرمانشاه شد افزایش دستمزد سال آینده کارگران نباید کمتر از ۵۰ درصد باشد اولین حریفان آلمان برای سال جدید مشخص شدند نخستین ناکامی رونالدو با النصر افسانه‌ای به نام «دُن دیگو» پاسخ آگوئرو به طعنه زلاتان: گواردیولا حق داشت که از بارسلونا بیرونت کرد! حرکات جذاب لبران جیمز در NBA + ویدیو راشفورد، آماده‌ترین بازیکن بعد از جام جهانی موافقت IOC با حضور ورزشکاران روس در بازی‌های آسیایی ۳۸درصد صادرات ایران به عراق از مرزهای کرمانشاه انجام می‌شود آثار سرطان در سه نسل بعدی فرد قلیانی/ نقش ژنتیک در سرطان ها

“محیط زیست ایران،داغدار شد”
06 شهریور 1397 - 10:07
شناسه : 8702
0
طلوع‌‌کرمانشاه :

خسته ام.خسته از خبرهای مرگ.خسته از مویه های درد و اندوه.خسته از تسلیت،ابراز همدردی و اشک.عزم آن داشتم که دیگر مرگی را تسلا نگویم،در سوگی اشک نریزم و هیچ صفحه سفیدی را در فراق یار سیاه نکنم.اما مگر می شود برای شریف باجور خطی ننوشت؟مگر می توان توسن سرکش قلم را مهار زد؟صدای باجور در جنگل های زاگرس،در شاخ و برگ درختان بلوط،در رگ و ریشه خاک کردستان،در زمزمه سراب ها و چشمه سارها،در حنجره پرندگان خوش صدا و در پوست و خون حیات وحش ما،طنین انداز است.مگر می توان چشم و گوش بر این جلوه و نوا بست؟

پ
پ

✍بهمن ویسی/معلم نمونه کشوری

هنر باجور و یارانش،جدال دلیرانه با آتش،خشکسالی،آلاینده ها و شکارچیان بی رحم بود و دست خالی و بی توش اما پر توان و سختکوش در جبهه نبرد با نابودگران محیط زیست،بر پیمان خود استوار و با بذل جان شیرین و خون سرخ در این کارزار پاک،جاودانه شدند.همگان می دانند که نفس های محیط زیست ایران به شماره افتاده است.جنگل،رود،تالاب
،کوه،دشت،آب های زیرزمینی ،گونه های جانوری،خاک،هوا و دریا در سراشیبی انهدام است.نه اعتبارات دولتی جوابگوست و نه فرهنگ و بنیان های اخلاقی ما،نشانی از دغدغه و نگرانی برای پاسداشت و نجات محیط زیست دارد.دریغا که دریادلان و پاکباختگانی چون باجور،انگشت شمارند و تا زمانی که فرهنگ صیانت از محیط زیست و دلسوزی برای آب و خاک، در این سرزمین نهادینه نشود؛هیولای خونریز کمر به قتل و نابودی تمدن ایرانی بسته،روز به روز به سرزمین ما نزدیک تر خواهدشد.شاید غریو دلاورانه چهار مرد مریوان در کارزار با آتش بی رحم و خانمان سوز،ما را از خواب غفلت بیدار نماید.
مرگ پروانه های سوخته بال مریوان را به آب و خاک و هوا و مردم داغدار ایران تسلیت می گویم.

دیدگاه

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.