به گزارش پایگاه خبری طلوع کرمانشاه؛سوگند صیادی دیگر زنده نیست تا بگوید آن روز در مدرسه چه گذشت، چه گفت، از چه چیزی ترسید و چرا نتوانست در جایی که باید پناه امنش میبود، امنیت پیدا کند. اما روایتهای منتشرشده درباره تهدیدهای قبلی پدر و نگرانی این دانشآموز از بازگشت به خانه، پرسشی هولناک را پیش روی ما گذاشته است:
اگر یک نوجوان از کسی که باید پناهش باشد میترسد، به کجا باید پناه ببرد؟
مدرسه قرار است خانه دوم دانشآموز باشد؛ جایی که مدیر، معلم و مشاور فقط متولی نمره و انضباط نیستند، بلکه باید چشم و گوش بیدار جامعه در برابر آسیبهای پنهان کودکان باشند.
اگر روایت هشدار سوگند پیش از خروج از مدرسه صحت داشته باشد، چگونه میتوان از کنار این پرسش گذشت که چرا ترس یک نوجوان جدی گرفته نشد؟ آیا صرف اینکه فرد مراجعهکننده پدر دانشآموز است، برای سپردن بیبررسی او به خانواده کافی است؟ اگر تهدید جانی مطرح بوده، چرا زنگ خطر به صدا درنیامده است؟
مدیر مدرسه روانشناس نیست؛ اما آیا نباید حداقل سواد روانشناختی و مهارت تشخیص بحران را داشته باشد؟ آیا مدیران ما میدانند نوجوانی که از خشونت، تهدید یا بازگشت به خانه میترسد، ممکن است در حال درخواست کمک باشد، حتی اگر نتواند آن را با واژههای دقیق بیان کند؟
نوجوان آسیبدیده را تنبیه نکنید؛ او را نجات دهید!
نوجوانی دورهای شکننده و تعیینکننده است. گاهی پشت پرخاشگری یک دانشآموز، ترس پنهان شده؛ پشت افت تحصیلی، بحران خانوادگی؛ و پشت سکوت یک نوجوان، رنجی که هیچکس از آن خبر ندارد.
اگر نوجوانی دچار اختلال روانشناختی است، اگر اضطراب دارد، اگر رفتارهای غیرعادی نشان میدهد، اگر در خانه با خشونت مواجه است، پاسخ جامعه باید حمایت و درمان باشد، نه تحقیر، سرزنش، طرد و افزودن زخمی تازه بر زخمهای قبلی.
کودکی که در خانه امنیت ندارد و در مدرسه هم با بیاعتنایی یا خشونت روانی روبهرو میشود، با چه سرمایه عاطفی و روانی قرار است وارد جامعه بزرگسالی شود؟
تروماهای دوران کودکی و نوجوانی شوخی نیستند. آثار خشونت میتوانند سالها در روان و روابط اجتماعی انسان باقی بمانند. البته قربانی خشونت محکوم به تکرار خشونت نیست؛ اما جامعهای که زخمهای روانی کودکانش را نمیبیند، نباید از پیامدهای اجتماعی آن غافلگیر شود.
آمارها را ببینیم؛ اینها فقط عدد نیستند، زندگی انسانها هستند.
در بهار ۱۴۰۵، بر اساس آمار منتشرشده از دادههای پزشکی قانونی، ۱۳ هزار و ۳۴۷ مورد معاینه مرتبط با ادعای همسرآزاری جسمی زنان ثبت شده است؛ بیش از ۱۴۰ مورد در هر روز. این آمار نه تمام قربانیان خشونت خانگی را نشان میدهد و نه تعداد قطعی زنان یکتای آسیبدیده را؛ اما تصویری تلخ از گستردگی خشونت در محیطی ارائه میکند که باید امنترین جای زندگی باشد.
در چنین جامعهای، مدرسه نمیتواند نسبت به آنچه در خانه دانشآموز میگذرد بیتفاوت بماند.
از سوی دیگر، ماده ۳۰۱ قانون مجازات اسلامی، پدر و جد پدری را در صورت قتل فرزند از قصاص مستثنا کرده است؛ هرچند قتل بدون مجازات نمیماند و در شرایط قانونی، ماده ۶۱۲ مجازات تعزیری پیشبینی کرده است. این تفاوت قانونی خود موضوع یک مطالبه جدی اجتماعی است. هیچ نسبتی نباید بهانهای برای کمرنگ شدن حق حیات کودک باشد.
آموزشوپرورش کرمانشاه! این بار پاسخ کلی کافی نیست.
باید روشن شود در روز مراجعه پدر سوگند به مدرسه چه اتفاقی افتاده است. آیا او از تهدید جانی ابراز نگرانی کرده بود؟ مدیر و مشاور چه میدانستند؟ آیا خطر احتمالی ارزیابی شد؟ آیا با اورژانس اجتماعی یا مراجع مسئول تماس گرفته شد؟ آیا عملکرد مدرسه بهصورت مستقل بررسی میشود؟
دادستان کرمانشاه از پیگیری افراد مرتبط با پرونده خبر داده است؛ اما بررسی قضایی نباید جای پاسخگویی آموزشی و اجتماعی را بگیرد. مردم حق دارند بدانند آیا نشانههایی وجود داشته که میتوانسته زنگ خطر را به صدا درآورد.
و خطاب به والدین، مدیران، معلمان و همه ما:
گاهی یک جمله کودک را جدی نمیگیریم؛ گاهی ترسش را لوسبازی مینامیم؛ گاهی سکوتش را رضایت تلقی میکنیم و گاهی پرخاشگریاش را فقط با تنبیه پاسخ میدهیم.
چند بار باید یک نوجوان بگوید میترسم تا ما باور کنیم واقعاً میترسد؟
سوگند دیگر فرصتی برای درخواست کمک ندارد. اما هنوز نوجوانانی هستند که هر روز به مدرسه میروند، در کلاس مینشینند، لبخند میزنند و شاید پشت همان چهره آرام، از بازگشت به خانه وحشت دارند.
مدرسه باید جایی باشد که نوجوان بتواند از خانه ناامن به آن پناه ببرد، نه ایستگاهی برای بازگرداندن بیپرسش او به دل خطر.
سوگند را نمیتوان بازگرداند؛ اما میتوان نگذاریم هشدار بعدی یک نوجوان، باز هم پس از مرگش شنیده شود.
پریا امیری پریان
سردبیر پایگاه خبری طلوع کرمانشاه









دیدگاه